که میوه اش را می بخشد

سبز و ساده

سیاه مشق چشمانم را به آب بخشیدم

آبی شد یک لحظه تنهایی

و دانه ی توت

 روی نبضم

سبزآبی تپید

                                                                                                          ساغر/باغ

آخه حرف دارم

جدی جدی

پس

بشین

مثل همیشه

روبروم

روی همون مبل

.

اگه بارون نیاد...

.

.

تعبیر نمی شی!!

بارانی شدم

اشک هایم که چکید

من گمنامی من پیدا شد

و زیر پلک هایم

باد

منگ و مبهوت تکان می خورد

این ملودی بی اشک ساده نشد!

تو لی لی بازی می کردی

می بایست سنگ بازیت شوم

سادگی چشم هایت معنا شود!

می دانم

ستاره سر جایش بود

تنها تو از چلچله نپرسیدی

که فرشته کوچولو چند بال داشت!

وقتی بیدار شدم

فرشته کوچولو  به من نگاه کرد و گفت هفت هزارو سیصدو یکمین روز زندگیت مبارک

فرشته کوچولو خندید

. من هم

تولدم مبارک

در این خاکستریهایی که

تشخیص مکملها سخت است

تصورگلی

توهمی،چیزی

بروفن دردها می شود

 جواب کرده است مرا

توهمی،چیزی

مسکن،تنها می شود

                                 حسین حقیقیان

نمی خوام با کسی غیر از تو باشم

می خوام از خوابی که لحظش یه سواله

برای دیدن روی تو پاشم

اگه تو باشی و همه دنیا نباشه

می شه با تو همه دنیا رو حس کرد

همه دنیا بیان و تو نباشی

دلم دق می کنه با این همه درد

تموم زندگیمو زیر و رو کن

که بی تو دلخوشیها مم گناهه

خودت باش و منو دیوانهگی هام

فقط با تو دل من روبهراهه

بذار باور کنم اینو که با عشق

حقیقت می شه تو افسانه باشه

می شه افسانه ها رو زندگی کرد

اگه حق با منه دیوانه باشه

.....

واسم دعا کنید

و هوای حوصله تنهاییم تنهاتر

بگو چند ترانه مانده تا خورشید!!

تنها

لحظه ایست

که زود دیر می شود

چراغانیت می کنم

             و 

کنار هر واژه شمع روشن می کنم

                       آرزو کن!

عزیزم جشن میلادت مبارک

و در چار چوب ذهنم

انبوه واژه ها می آیند سراغم

به سراغشان می روم

بی رنگ

ماسیده اند بر گلویم

روی همه شان خط می کشم

و دوباره از اول..

.

قاصد روزان ابری

داروگ

کی می رسد باران!

 "خوشبختی یعنی اینکه بدونی آدم های خوب دارن بهت فکر می کنن"

     دوریت را آب می پاشم

     سنگ نشو

     ساده شو!

    تا مرز جنون شعر می گوید

     آن وقت تو می خواهی

     پنجره واژه را ببندی؟!!!!!

    .

      بی ماه

     .

      صبح شد

  سکوت می کند

  پیاده تا اینجا آمده

  بی هیچ بادی

  قاصدک تر شده

  از خیال آبیت

  پیاده به تو نمی رسد

  آخر این نزدیکی ها آژانس ندارد

  باید پیاده برود

  بی هیچ بادی

  صبر کن

  کفش های سیاه سپید ذهن مرا

  با خود ببر

  زودتر می رسی                    

      ساغر

                                        دانشگاه            

وقتی بچه بودیم همه خوراکی هاش رو قایم می کرد

تا بعد از اینکه من مال خودم و تموم کردم بیاد جلوی من بخوره

منم دلم می سوخت و

گریه می کردم

بزرگ تر که شدیم منم مثل خودش خوراکی هام و قایم می کردم

اما دلم طاقت نمی آورد و می خوردمشون

بازم دلم می سوخت و

گریه می کردم

اما حالا...

 همه خوراکی هام  مال  تو

بدون اینکه گریه کنم

فقط هیچ وقت از پیشم نرو..

فاصله را دو نیم کن

سیب نمی خواهم..!

به آغاز خوشبختی خود می نگریستم

و فضا

انحنای صدایت را

به هوش می آورد

از باد های جهان کدام را خواندی

که ان گونه پراکنده شدم

و چشم هایم به سوی حادثه پنهان رنگ ها رفت

و وقتی

لالا ییت موهایم را خواب کردند

در خواب خوب دیدم

که چند مسافر لانه کبوتر ها را ویران می کنند

و قاصدکی که کر شده است از گوش آدم ها

یک شمع خاموش شد

و اندکی از من

و پروانه های صدایت

که در طرح گلبرگ های گل جای گرفت

.

من به نیمه غمگین خود اگاهم

و

ردپایش را روی تنم می شنوم

می خزد تا من

می خزد تا پاک ترین شبنم برگ

ماه روشن دیروز غریبه بود و خیالی

و من چقدر رویاهایش را دوست می داشتم

وقتی که هیچ ستاره ای منتظر دیدار من نبود!

نگاه حزن سکوت بر چشم های تو می تابد

نیلوفر مهتاب کجاست؟

کدام گلبرگ پر پر شد

که دیدار نصف شد!

از کدام راه رفتی

که پیدای پنهان شدی!

من تو را در واژه هایم فریاد می زنم

و تو ان را سکوت

من مهرم را در واژه هایم می نوازم

و تو ان را سنگ

نه فریاد نه صدا نه سکوت نه سنگ

نیلوفر مهتاب کجاست؟

طرح را رنگ می زنم و نگاهت را

رنگ شت رنگ

رنگ سکوت چه رنگ است؟

می خواهم همه جا را رنگ سکوت بزنم!

گیتارم مرا می نگرد

و سیم هایش به تو

رنگ صدای مهر سکوت را هدیه می دهند

گل سرخ را می نویسم

روی گلبرگ هایش

خاطره ی طلایی کبود را

این شعر نیست

چیست؟

نه صدا نه فریاد نه مهر نه سنگ

سکوت است

سکوتی که در واژه هایم فریاد میزند!

نیلوفر مهتاب کجاست؟!!!

 میان بازوان باد

 نت های تماشا را رنگ می زنم

 و صبح را می نوازم

 ترانه ی رنگین دوازده ماه

 روزهای زیاد و شب های مکرر

 از روی کتاب زمین

 ورق می خورد

 روی ارتفاع سپید زمستانی

 بهار می شود.

نقاشیم هنوز تمام نشده بود

که باران امد

و من

راه افتادم در کوچه های بارانی

وقتی برگشتم

درخت های نقاشی قهر کردند

دیگر هاشور نمی خواستند

نقاشیم بی سایه شد..!!

۱

۲

۳

.

.

۲۰سال

نوبت من رسیده

باید لحظه ام را فوت کنم

.

تولدم مبارک!

تا خوابم برد

یک پروانه کوچولو هم بود

دور فرشته ها می گشت

در بیداری یا خواب

بال هایش نسوخت!!

آسمان گریه اش را

.

در قطره های شعر من سر داد

.

.

ماه بارش را بست.

 برف ها بر فراز قله کوه ها

 زمستان پهن شده بر روی وسعت سنگ ها 

 چه سپیدی بی باکی 

 که گاه اب میشود

 بر روی کاغذ های برفی خیال من

 .

 .

 من تکرار واژه های رنگ امیز زمستا نیم

 و تکرار سرود سپیدی

 وقتی باد ان را میان دست هایمان کاشت

 .

 .

چه واژه های بیدار سرشاری 

                                                                        ساغر/ در جاده...

 پنجره ها خاموش

 چراغی پشت ستاره ها روشن نیست

 ابر پشت ابر

 چشم هایم بر افق های دور ابر های سیاه پوش پائیزی بارانی را می نگرند

 چشم های تو اما

 خیالم را سایه می زنند

 به چه می اندیشم؟

                       -هشدار

                       -هشدار

                       -هشدار

 تپش ترس میان ثانیه های قلبم تکرار می شوند..

 دست های تو کو؟!!

 همانند درختي كه برگهايش دانه دانه رخت ميبندند و جدا ميشوند ....مثل روحي سرگردان..

 شب پاييزي اما گرم...هواي گريه با من....

 قصه نا تمام و چشمان منتظر

 مثل"خراشي روي صورت احساس"

 صداي مبهمي نا ارام

 در چشم هايي بسته

 بدون روزنه اي از هراس اميد

 بدون هيچ شيوه اي از باران

 به كدامين گناه

 مهربانيم در بن بست خنده هاي تو گم مي شود؟؟

 به كدامين گناه

 كلامم مي رود تا لب هيچ؟؟؟؟

 ديگر نه من

 نه نگاهم

 نه كلامم....

                                   دستانم بوی عشق می دهد....

                      یک نگاه

                              و دیگر           

                                     هیچ.....