میان بازوان باد

 نت های تماشا را رنگ می زنم

 و صبح را می نوازم

 ترانه ی رنگین دوازده ماه

 روزهای زیاد و شب های مکرر

 از روی کتاب زمین

 ورق می خورد

 روی ارتفاع سپید زمستانی

 بهار می شود.

نقاشیم هنوز تمام نشده بود

که باران امد

و من

راه افتادم در کوچه های بارانی

وقتی برگشتم

درخت های نقاشی قهر کردند

دیگر هاشور نمی خواستند

نقاشیم بی سایه شد..!!

۱

۲

۳

.

.

۲۰سال

نوبت من رسیده

باید لحظه ام را فوت کنم

.

تولدم مبارک!