شاید تلخی کلمه ها گرفته شود

.

.

آن گاه که دلم به اندازه یک ابر می گرفت

باران می شدی و

بهانه باغچه سرد و تهی بند می آمد

باران هایی که باریدند

فاصله های سپید بودند که سیاه شد

و من نمی دانستم

سوار موج هایی هستم

که ستون فقراتم را کبود می کند

خیال می کردم

پشت یک لبخند ایستاده ای

و عطر تنم را کم آوردی

اما حرف های تو کاغذ کادو هم نداشت

دلم را به روبانش خوش کنم!