روی ارتفاع سپید زمستانی
میان بازوان باد
نت های تماشا را رنگ می زنم
و صبح را می نوازم
ترانه ی رنگین دوازده ماه
روزهای زیاد و شب های مکرر
از روی کتاب زمین
ورق می خورد
روی ارتفاع سپید زمستانی
بهار می شود.
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم اسفند 1385 11:43 توسط ساغر22
|