به آغاز خوشبختی خود می نگریستم

و فضا

انحنای صدایت را

به هوش می آورد

از باد های جهان کدام را خواندی

که ان گونه پراکنده شدم

و چشم هایم به سوی حادثه پنهان رنگ ها رفت

و وقتی

لالا ییت موهایم را خواب کردند

در خواب خوب دیدم

که چند مسافر لانه کبوتر ها را ویران می کنند

و قاصدکی که کر شده است از گوش آدم ها

یک شمع خاموش شد

و اندکی از من

و پروانه های صدایت

که در طرح گلبرگ های گل جای گرفت

.

من به نیمه غمگین خود اگاهم

و

ردپایش را روی تنم می شنوم

می خزد تا من

می خزد تا پاک ترین شبنم برگ

ماه روشن دیروز غریبه بود و خیالی

و من چقدر رویاهایش را دوست می داشتم

وقتی که هیچ ستاره ای منتظر دیدار من نبود!